Nature’s Call
is een oproep om opnieuw te verbinden met onze
natuurlijke, pure vorm van menselijkheid
en deze in te zetten als antwoord op de klimaatcrisis
binnen ons, tussen ons en om ons heen.
Dit proces brengen we
fysiek, vocaal, muzikaal en visueel tot leven via urban arts.
In relatie tot de pulserende dynamiek van onze driehoekshabitat:
natuur, stad en digitaal,
Daarbinnen speelt het zich af in de lagen van klimaat die zich uiten in lichaam, relatie en omgeving.
Zichtbare en onzichtbare frequenties worden verbeeld,
dissonantie wordt voelbaar en transformeert
via resonantie naar harmonie.
“Alles is frequentie. Luister. Resoneer. Vorm.”
De aanleiding voor Nature’s Call ligt in zowel de huidige tijdgeest als een persoonlijke ervaring. Terwijl klimaatverandering ecosystemen en samenlevingen onder druk zet en het debat verder polariseert, richt ik mij op wat daaronder broeit: het menselijke klimaat. Wat gebeurt er met onze afstemming, ons lichaam en ons ritme in een wereld die versnelt, vervreemdt, maar ons tegelijkertijd ook voedt en vormt?
Het concept ontstond in een periode van mentale zwaarte en sociale druk, waarin natuur voor mij geen theorie was maar een directe ervaring van ruimte en aanwezigheid. Vanuit die ervaring vertrekt Nature’s Call als uitnodiging tot herafstemming en het hervinden van een ritme dat ons opnieuw in verhouding brengt met onszelf, elkaar en onze omgeving.
Als volgende stap binnen onze Foot Print performance cyclus onderzoekt Xclusiv Company de verstoring in de afstemming tussen mens, natuur en systeem. Vanuit de overtuiging dat de mens niet alleen onderdeel is van een groter geheel, maar dit ook beïnvloedt, onderzoeken we de betekenis en waarde van afstemming voor zowel het individu als het collectief.
Nature’s Call vertrekt vanuit deze spanning en benadert de klimaatcrisis als een spiegel: hoe sociale dissonantie kan verschuiven naar menselijke resonantie en uiteindelijk naar een gedeelde harmonie. De cast maakt dit op toneel voelbaar in de frictie en afstemming tussen lichamen, ritmes en ruimtes, waar individuele bewegingen botsen, samenvallen en zich ontwikkelen tot collectieve patronen.
Nature’s Call onderzoekt hoe stedelijke en digitale conditionering ons vervreemdt van instinct, ritme en lichamelijke kennis. De voorstelling benadert klimaatverandering niet alleen als een ecologische kwestie, maar ook als een spiegel van het menselijke klimaat.
Op toneel vertaalt zich dit naar een fysieke compositie waarin lichaam, klank en ruimte continu op elkaar reageren. Performers bewegen tussen verschillende invloeden en ritmes, raken uit lijn, botsen of vallen samen, en ontwikkelen zich van individuele bewegingen tot collectieve patronen.
De voorstelling beweegt tussen fragmentatie en verbinding. Wat uiteenvalt, zoekt opnieuw naar samenhang. Wat schuurt, vraagt om afstemming.
De frequenties van natuur, stad en digitaal worden voelbaar in tempo, intensiteit en interactie, en sturen hoe lichamen zich organiseren in de ruimte.
Vanuit de overtuiging dat de mens natuur is en onderdeel van een groter geheel, wordt zichtbaar hoe afstemming ontstaat, verschuift en uit balans raakt, en hoe wij als individu en collectief de wereld om ons heen mede vormgeven.
In die voortdurende beweging worden cymatische patronen zichtbaar en ervaar je hoe innerlijke frequentie een beweging naar elkaar toe in gang zet.
Wat resoneert en wat dissoneert?
De voorstelling zoekt naar harmonie tussen lichaam, klank, beeld en beweging, en tussen de werelden waarin wij ons bewegen: natuur, stad en digitaal.
In een metropool waar culturen als een nieuw woud door elkaar groeien, tussen beton en data, verliezen mensen soms hun innerlijke ritme. Wat eerst wordt afgedaan als ruis van overbevolking blijkt een diepere verstoring: niet de verschillen zelf, maar het ontbreken van afstemming ertussen.
In deze stedelijke habitat botsen frequenties van uiteenlopende conditioneringen. Adem versnelt en wordt oppervlakkig. Lichamen bewegen niet langer synchroon met het ritme dat hen ooit droeg. Wat ooit als resonantie werd ervaren, voelt nu als overprikkeling.
Onder hen bevindt zich een jonge vrouw die iets waarneemt wat anderen niet langer horen: een lage, pulserende ondertoon. Niet afkomstig uit de stad, maar ouder dan de stad zelf, aanwezig onder de lagen van geluid en licht. Wanneer zij besluit te vertragen, ontstaat herkenning. Door bewuster te bewegen stemt haar lichaam zich af op een frequentie die voorafgaat aan vorm. Langzaam reageren meer individuen en vindt een verschuiving plaats.
De groep beweegt richting natuur. Adem verdiept, lichamen verzachten en het tempo verandert. Door zich af te stemmen op de cadans van natuurlijke elementen ontstaat opnieuw een gezamenlijk ritme. In deze afstemming groeit symbiose. Mens en natuur versterken elkaars beweging, en in die resonantie ontstaat ook nieuwe nabijheid tussen mensen.
Nature’s Call is een mythisch verhaal over resonantie, samenhang en innerlijke kracht. Over wat er gebeurt wanneer het lichaam herinnert wat het hoofd door ruis is vergeten. We zijn allemaal mens. We vormen samen. Menselijkheid is pure natuur.
Hoor jij de oproep?
De natuurlijke habitat herinnert de mens aan zijn oorsprong en verbondenheid met levende organismen. Hier staat afstemming centraal.
Bescherming en gevaar bestaan in de natuur naast elkaar. Bescherming en gevaar bestaan in de natuur naast elkaar. In deze spanning leert de mens waarnemen, reageren en meebewegen met krachten die groter zijn dan hijzelf.
De stedelijke habitat transformeert de projectiezuilen tot architectonische structuren. Verticale lijnen, ritme en infrastructuur. Hier versnelt interactie en wordt collectiviteit georganiseerd.
De stad biedt richting, bescherming en structuur, maar vraagt ook aanpassing en uithoudingsvermogen. In dit domein ontwikkelt de mens zich tot een scheppend wezen dat leert bouwen, verbinden en samenleven binnen complexe systemen.
De digitale habitat transformeert de projectiezuilen tot netwerken. Lichtlijnen, data en abstractie. Hier verplaatst communicatie zich voorbij fysieke grenzen en wordt informatie oneindig vermenigvuldigd.
Het digitale vergroot bereik en bewustzijn, maar kan bij dominantie ook ontlichaming versterken. In dit domein ontwikkelt de mens zich tot een reflecterend wezen dat leert navigeren tussen snelheid en betekenis.
Cymatics maakt zichtbaar wat normaal onzichtbaar blijft: frequenties die zich vertalen naar vorm, patroon en beweging.
In de voorstelling worden deze patronen niet alleen gevisualiseerd, maar belichaamd in projectie en choreografische formaties. Wat klinkt, beweegt. Wat beweegt, vormt. Zo ontstaat een directe relatie tussen klank, lichaam en ruimte.
Cymatics fungeert als brug tussen het hoorbare en het zichtbare, en maakt voelbaar hoe frequenties niet alleen de omgeving beïnvloeden, maar ook het lichaam sturen. Patronen ontstaan, verschuiven en verdwijnen, afhankelijk van afstemming en resonantie.
The Well is een fysiek object en symbolische kern die natuur, technologie en menselijkheid samenbrengt. Het fungeert als bron en interface: een plek waar frequenties samenkomen, worden versterkt en opnieuw worden uitgezonden.
Het staat voor oorsprong en herinnering en verbindt de mens met natuurlijke ritmes en krachten. Op toneel fungeert het als een interactief punt van waaruit performers geluid, beweging en beeld beïnvloeden. The Well is geen vast punt, maar een bron die via zang hoorbaar wordt wanneer er wordt afgestemd.
Ruis staat voor de lagen van conditionering die zich vormen tussen mens en omgeving. Invloeden van natuur, stad en digitaal stapelen zich op en vervormen waarneming, ritme en afstemming.
Wat oorspronkelijk helder is, raakt gefragmenteerd. Ritmes versnellen, signalen overlappen en betekenis vervaagt. Wat resoneert wordt moeilijker te onderscheiden van wat stoort.
In de voorstelling wordt ruis voelbaar in fragmentatie en desynchronisatie, en vormt het de spanning waaruit de zoektocht naar resonantie en harmonie ontstaat.
Natuurlijke staat van de mens is intuïtie, voelen en overleven.
Stedelijke staat van de mens is bouwen, presteren en organiseren.
Digitale staat van de mens is ontdekken, verruimen en abstraheren.
SLIDE LANGS Tabbladen voor teksten
I wanna be better than the greatest. Greater than the greatest of all time. I close my eyes and I can see it, but I need more space. More light for more vision. ‘Cause reality’s living in me, and I’m sacrificial to this art. I persevere ’cause knowledge and insight never stop living in me.
I’m the sculptor of my vision, immersed in my creation. I’m the shaper of my dream, developing my legendary relevance. With discipline and driven by the beauty of these elements.
It was all a dream, and it began with a spark of inspiration. The beats, the art, and dance gave me new sensations. I watched documentaries, I listened to older records. Each time, deeply in my heart, I felt a blast. I knew hip-hop was something God-given: my home, my style, my at last.
I’m a hustler, I’m a, I’m a hustler. At first, I wandered this path alone, doubting my choices. Risking the obvious life I was shown. I explored the streets of my city, chasing that spark. Till connections in hip-hop lit this flame within my inner dark.
They told me, this hip-hop life ain’t for you, it has no future, no plan. Don’t be like those sons of man. But the hunger grew stronger each day. And what I saw was greatness on its way. All I needed was to find others like me, who dared to live on the wild side and live free.
Flashback to ‘89. Cousin throwin’ baby crimes. I was listenin’ to Chuck D, absorbin’ crazy rhymes. Cuttin’ outta school just to smoke weed. Shady mind. Radiatin’ lady dimes, bringin’ it 80 times. I maybe fine. ‘90, seen my tape deck swallowin’ Ice Cube tapes. ‘91, Geto Boys, Tribe never move fake. ‘92, I had a grimey crew; I started movin’ in.
Movin’ out da house, mama was losin’ him. Dre brought The Chronic, a different phonic was soothin’ him. Isn’t it ironic how demonic supersonics was groovin’ in… listen. ‘93, I seen a Black Moon shine. Drinkin’ Black Moonshine. Throwin’ up the Wu sign. Marauders in the midnight, down with the King, right?
On Black Sunday, I witnessed a Cypress Hill fight. ‘94 was hard to earn. Everything was Illmatic. Primo was the boss. Biggie’s album was the baddest. Scarface wrote The Diary, I’d never seen a man cry till I seen a man die, could never understand why.
Life as a shorty shouldn’t be so rough. ’95 was only built for Cuban Linx; it was enough. ’Cause it was me against the world. Big city of dreams. But everything in New York ain’t always what it seems. You might get fooled if ya come from outta town. My favorite album was Dogg Food, the joint by the Dogg Pound…
Sky is the limit, and you know that you can have what you want, be what you want.
Experiencing the underground scene was raw, and the energy loud. It brought out the best in me. And for the first time, I felt alive and proud.
The scene hit harder than TV screens could ever show. When hip-hop became my glow, the rhythm of my life began to flow.
It’s just me, myself, and I.
In the Realm of my Soul, I walk alone. Like in the city, a lone wolf on paths unknown. The world says to fall in line, to play their game. But I hear my own beat, I tag my own name.
I don’t follow other people’s choices, their whispers or lies. They say I’m deaf to their truth, blind to their way of life. But this hunger inside, this rhythm I chase. I feel it’s my lifeline, my dance, my place.
I stumble, I fall, but I always rise again. Each setback is a lesson, each loss is a win. What they see as the end, I call the start. A dead-end street turns into my art.
So I stand as I am, no need to belong. An outlaw, a rebel, but still standing strong. For in this disconnection, I’ve found my stay. A lone wolf, free! ‘Cause my inner struggles showed me the way.
Life’s a b****, and then you die! But what if life is just a battle, and I refuse to comply? I’m here, caught in the mix, tryna find my way. Drowning in sorrow, losing myself day by day. I hear the streets calling, cold and unkind. Demons whispering, “You’ll never find peace of mind.” But my soul? It’s tired of running, tired of the fight.
It’s time to face the shadows and step into the light. As I’m walking through the valley and the shadow of death. I take a look at myself and realize there’s nothing left. So I pause… I need to make a shift to align. A voice inside whispers, “Wake up, your purpose is divine.” My talent, my gift, that’s been the power all along! In the rhythm, in my style, in this truth I belong.
The streets taught me struggle, but the stage shows me grace. What once weighed me down, now gives me a place. I hear the crowd, I hear the beat, this is our vibe! And this is my redemption, from the street to the stage. I’ve been given this opportunity, raw and unspoken. Now I’m done with the sorrow, done with being broken! From the shadows I’ve conquered, to the light that I know. I rise, I listen, and I let the rhythm flow. So when life knocks you down, remember your purpose rising up. Keep your head high, ‘cause when you Got Skills, you never give up! Know the ledge.
In the middle of the noise, where the world goes wild. You step in the cypher, cool, calm, and styled. The bass is heavy, the streets are loud. But here, in this circle, you rise from the crowd.
Verse 1
Yo, it’s hard to listen when ya heart twistin’. In a world where the shadows talkin’, whispers hittin’. I’m in this cypher, demons lurkin’, minds shiftin’, Under the streetlights, you see my whole soul driftin’. The past, man, it’s creepin’, hands clutchin’ my throat. Doubt seepin’, fear speakin’, tryna sink my boat. I used to feel the weight heavy, now I’m searchin’ for air. But every time I spit, it’s like the demons aware.
They movin’, circlin’ tight, blockin’ my light. Whispers tellin’ me I’ll never take flight. I used to dream about the top, now I’m dreamin’ to fight. And every bar that I write is like battlin’ life. Stuck in this trance, the dance mimics my doubts. Movin’ in sync to every bit of fear I put out. Tryna rap my pain, but the voice ain’t clean. And in my mind, I’m trappin’ every scream I’ve seen.
Hook
It’s hard to listen when the noise too loud. Every thought weighin’ heavy like a blackened cloud. But I push through the storm, the rain, the shroud. Now my voice gon’ rise, I’ma make them proud.
Verse 2
Now the weight’s off my chest and I’m finally breathin’. I been stuck in a prison behind bars, now I’m leavin’. The darkness fades, man, I see through the lies. Every doubt, every fear, I let it vaporize. Still—I move through the cypher like I own this path. So you can witness another masterclass aftermath. My voice hits harder, cuttin’ all these chains, I used to be in shackles by invisible pains. Now I rise with the heat, climbin’ high like flames. Every scar is a victory, fresh blood in my veins.
I spit fire, every line heavy with truth, I ain’t the same man, I done burned through the roof. The crowd feel it too, they reflect my rise. From the silence to power, I redefined my skies. A new king born under this streetlight’s glow. ILLMATIC, eternal—now the world gon’ know.
Hook
It’s hard to listen when the noise too loud. Every thought weighin’ heavy like a blackened cloud. But I push through the storm, the rain, the shroud. Now my voice gon’ rise, I’ma make them proud.
Hook
It’s hard to listen when the noise too loud. Every thought weighin’ heavy like a blackened cloud. But I push through the storm, the rain, the shroud. Now my voice gon’ rise, I’ma make them proud.
They can’t knock the hustle. Chaos is all around me, but I steady the vibe. Flow sharp as a blade, as I cut through the tribe. The world’s spinning fast, and everything is in motion. But I move like water, I move with pure devotion. It ain’t about the volume, it’s all about the feel. I speak from the core—raw, straight, and real.
I’m different, yeah, I’m different. I don’t fit the mold, I don’t just follow straight lines. I’m bending those rules, letting creation give me life.
As long as I can hold on to discipline and willingness, the passion for the motion of expression runs deep, for what I love. And maybe I could spark a little light in someone’s heart. Just through creation and the freedom of my art.
Step into a world where there’s no one left but the very best. In this world of hiphop, through battles we rise. From rivals to friends, where legacies intertwine. Together we push forward, and as one we flow. Each lesson at the crossroad makes our culture grow.
We lay it down, brick by brick. From the concrete, where the sacred roots grip. To the sky where we aim, but sometimes slip. These are the blocks, the foundation of our trip. We move like wind through the city’s veins. Hands folded, lifting dreams, breaking chains. From nothing, we create—a beat, a break. A sound, a voice, another gift to awake. The silence, to make noise, to awake, the power in unity, the bond that we make.
Each block is a memory, each step a choice. In this cypher of life, we give hip-hop a voice. Brick by brick, block by block, we build this stage, so the DJ can rock. This is more than a booth; it’s a home, a temple of rhythm, where the gifted can roam. Where MCs spit truths, where graf writers paint, where the culture thrives, without constraint.
We carry the weight of each other’s dreams. We lift them high, as impossible as they seem. The booth… That’s the altar, but the blocks are ours. We’re the rising community, grown into power.
There’s this shadow that hangs over me, a looming fear. Not of heights or darkness, but of losing what is near. I scour the world, searching for a place to call my own. But in my quest, I fear my roots have lost their home. You see, home isn’t just walls, it’s the people I hold dear. And on this journey, I’m scared that “home” might disappear.
I know I can. Be what I wanna be. If I work hard at it, I’ll be where I wanna be. I think it’s beautiful… how growth sparks creation. And change became the force behind my innovation. There’s only one way up, and I’m ready to soar. I want it all, and I’ll rise, stronger than before. So watch me grow, watch me evolve. Every battle, every trial, I’ll face and resolve. I know I can. Be what I wanna be. And now I’m here… Right where I’m meant to be.
I got 99 problems, but giving up ain’t one. I’ll rise to the top; my journey’s just begun. There’s only one way up, so let’s get it done. I want it all, and I’ll take it all—and still be number one.
In this cypher, we are not the same. But that’s where the beauty lies, in the fire of the flame. Your rhythm, your style, and your own way to move, It’s what makes you you, in your uniqueness and your groove.
Don’t shy from the spotlight, let your differences shine. ‘Cause that’s where magic is born, in original design. We’re not here to conform, we’re here to stand out. And let the world witness what this thing of ours is all about.
In this circle, we see your truth, no fear. We celebrate your strength, to make the vision more clear. What makes you different makes you strong. In the cypher, there’s no right, no left, and no wrong. So embrace your anomalies and let the world see, that your uniqueness is your superpower, your key.
This spoken word is repeated in the scene to emphasize it.
In this cypher, we are not the same. But that’s where the beauty lies, in the fire of the flame. Your rhythm, your style, and your own way to move, It’s what makes you you, in your uniqueness and your groove.
Don’t shy from the spotlight, let your differences shine. ‘Cause that’s where magic is born, in original design. We’re not here to conform, we’re here to stand out. And let the world witness what this thing of ours is all about.
In this circle, we see your truth, no fear. We celebrate your strength, to make the vision more clear. What makes you different makes you strong. In the cypher, there’s no right, no left, and no wrong. So embrace your anomalies and let the world see, that your uniqueness is your superpower, your key.
Note: This scene does not include spoken word in the performance. However, it marks the moment where the main character, Jay, reflects on his growth with the community, which then celebrates his journey and the global recognition of his name.
Note: This scene does not include spoken word in the performance. However, a House Jam Party unfolds to show that the people you meet on your life journey become like family. It underscores the idea that “Home is where the Hiphop is.
Not just him, not just you, not just me, But all of us together, can sculpt what we dream to be. IBut the power of community—that’s truly our art.”
Xclusiv presenteert met trots de cast voor Rijk Dom, bestaande uit twee woordkunstenaars en zes dansers geselecteerd op danskwaliteit, motivatie en hiphop identiteit. Elke performer brengt een unieke skillset, achtergrond en persoonlijke perspectief mee, die verweven zijn in het verhaal van Rijk Dom.
Ontdek meer over de cast via onze posts op onze Instagram. Support, like, comment en volg onze stories voor (andere) updates.
Mocht je vragen hebben aan (één van) de dansers, laat het ons weten via het formulier op onze Contactpagina of stuur ons een bericht via Instagram.
We komen graag naar jouw theater!
Voor boekingen kun je contact opnemen met impresariaat:
Telefonisch bereikbaar op 070-3465657).
Heb je interesse om de voorstelling te combineren met een nagesprek met de dansers en/of een workshop Zang, Hiphop, Urban Contemporary of Moderne Dans?
Neem dan contact op met Osman Batal (zakelijk directeur) via osman@xccc.nl of 06–41182299.
Rijk Dom is nu nog te boeken als schoolvoorstelling bij een theater bij jou in de buurt. De voorstelling is interessant en aantrekkelijk voor jongeren, vanwege het thema én de vorm!
De interactie met leerlingen aangaan en hen nog meer bij cultuur en het theater betrekken kan via een speciale lesbrief. Een nagesprek met dansers, waarin vragen kunnen worden gesteld. Of een workshop Zang, Hiphop, Urban Contemporary of Moderne Dans.
Informeer gerust naar de mogelijkheden: met veel plezier maken we een programma op maat voor jouw klas, school of opleiding.
XCLUSIV DANKT EEN IEDER DIE HET MAKEN VAN SCULPTOR MOGELIJK HEEFT GEMAAKT!
PARTNERS
FONDSEN
